بانک مقالات جغرافیا

سکونتگاههاي غير رسمي، پناهگاههايي براي درصد بالايي از جمعيت در شهرهاي کشورهاي در حال توسعه هستند. برآورد شده است که بين 30 تا 70 درصد از جمعيت در سکونتگاههاي غير قانوني يا بدون برنامه ريزي زندگي مي کنند. ره يافت هاي مختلفي به وسيله کشورهاي مختلف در مراحل مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند. تجارب جهاني نشان داده که ارتقاء سکونتگاههاي موجود بعنوان يکي از جديدترين و مناسب ترين استراتژي ها مي باشد؛ اما سوالي که مطرح مي شود آن است که کارآمدترين ره يافت ها براي دستيابي به اين استراتژي و يا به عبارت ديگر اين هدف کلي چه مي باشد؟
مقاله ارائه دهنده نتايج مطالعه امکان سنجي برنامه ارتقاء سکونتگاههاي غير رسمي با ديدگاه شهرنگر است. پروژه به وسيله بانک جهاني در سال 1381 برا يشهر بندرعباس تامين بودجه شد؛ جائي که معضل سکونتگاههاي غير رسمي بسييار گسترده و شديد است.
نتايج تحقيق تاييد کننده عقيده جان ابوت (2002) در اين مورد است که نياز به يک ره يافت روش گرا براي دستيابي به استراتژي با توجه به شرايط مختلف شهر مورد مطالعه متفاوت است.
تحقيق، يک ره يافت روش گرا را مورد استفاده قرار داد تا امکان استفاده از استراتژي ارتقاء مورد ارزشيابي قرار گيرد. همچنين چارچوب برنامه ريزي کوتاه مدت و بلند مدت در همه ابعاد (فيزيکي، اجتماعي، اقتصادي و محيطي) به عنوان پايه اي براي دستيابي به اين استراتژي طراحي شد.
دو استراتژي اساسي: يکي استراتژي توسعه يکپارچه شهر و ديگري پيشگيري فعال انتخاب و ره يافت هاي اساسي براي دستيابي به اين دو هدف تعيين گرديدند. هدف اصلي همان گونه که بانک جهاني تاکيد دارد، کاهش فقر مي باشد.

 نسخه قابل چاپ