بانک مقالات جغرافیا

مديريت روستايي و چگونگي آن در ايران چند قرن سابقه دارد. بررسي اين سابقه از يک سو حاوي نکات قابل توجه در روش هاي اداره روستاهاست و از سوي ديگر متاثر از تجربيات گذشته است، که چالش هاي گوناگون را به ويژه براي استفاده در آينده روشن مي سازد. يکي از نکات بارز روند مديريت روستايي ايران رويکرد چندگانه اي است که از آن ميان مي توان به رويکردهاي دو مقطع زماني تا قبل از انقلاب اسلامي و پس از انقلاب اسلامي اشاره کرد. در اين باره مي توان ابراز داشت که تا قبل از انقلاب اسلامي، تفکرات مديريت روستايي متکي بر ديدگاه هاي حاکمان و حکومت ها و اعمال قوانين از سوي آنها بود. اما پس از انقلاب، مديريت روستايي بر محور بينش روستائيان و جامعه روستايي استوار گرديد و از اينرو مشارکت روستائيان در اداره روستاها از دهه هاي قبل در چارچوب قانون به صورت سازمان يافته و فراگير شکل گرفت؛ به ويژه آن که پس از سال 1377 و با تاسيس دهياري ها در برخي روستاها، اداره روستاها و دهياري ها که برخاسته از بطن روستا هستند، سپرده شد.

با اين وصف، هر يک از دو مقطع فوق که از نظر اعمال برنامه ها از بالا به پايين و از پايين به بالا نيز قابل بررسي است، در عمل با موفقيت ها و چالش هايي روبرو بوده که در مقاله حاضر به برخي از آنها اشاره شده است.

 نسخه قابل چاپ