بانک مقالات جغرافیا

سطح زمين عموما به وسيله خاک و نهشته هاي سطحي پوشيده شده است. خاک، محيط طبيعي پويائي از ترکيب مواد ريزدانه اي است که گياهان در آن رويش مي يابند و حاوي مواد معدني و آلي است. امروزه فرسايش خاک يکي از مهم ترين مسائل و مشکلات نواحي است. در اين ميان دستيازي ها و بهره برداري هاي روزافزون انسان از محيط طبيعي نيز تاثير زيادي در تشديد روند تخريب و فرسايش خاک دارد؛ به طوري که گاهي کشاورزان در گستره هاي وسيعي، سطوح شيبدار را به زير کشت برده و با شخم زدن در جهت شيب، موجب ايجاد بريدگي هاي عمودي در دامنه ها شده اند. شخم زدن دامنه ها و احداث شبکه آبياري در امتداد منحني هاي ميزان و نيز حفر کانال ها در امتداد شيب دامنه ها موجب فرسايش و از دست رفتن خاک مي گردد. در اين تحقيق وضعيت فرسايش و توليد رسوب در حوضه هاي آبريز منتهي به تنگه هرمز مورد بررسي قرار مي گيرد. رودخانه هاي شور، حسن لنگي، جلايي، ميناب، مزابي، گز و حيوي شبکه هيدروگرافي و زهکشي اين حوضه ها هستند. در اين تحقيق ضمن بررسي هاي ميداني، اسناد و مدارک مختلفي از جمله نقشه هاي توپوگرافي، زمين شناسي، منابع و قابليت اراضي، پوشش گياهي، آمارهاي مختلف مربوط به ايستگاه هاي هيدرومتري، رسوب سنجي، هواشناسي، باران سنجي، عکس هاي هوائي و تصاوير ماهواره اي به عنوان ابزار تحقيق مورد استفاده قرار گرفته است. جهت برآورد ميزان فرسايش و رسوب در محدوده مطالعاتي، از مدل اصلاح شده پسياک استفاده شده و با بررسي عوامل نه گانه موثر در اين مدل، ميزان توليد رسوب و فرسايش در هر يک از حوضه ها، زير حوضه ها و واحدهاي هيدرولوژيک برآورد شده است. بر اين اساس ميزان فرسايش و رسوب در کل محدوده مطالعاتي به ترتيب برابر با 25435.95 و 5458.48 تن در سال براي هر کيلومتر مربع برآورد شده است.

 نسخه قابل چاپ