بانک مقالات جغرافیا

از آغاز روند صنعتي شدن، تهران همواره با دارا بودن تقريبي ₃/¹ صنايع، مهم‌ترين قطب صنعتي كشور بوده است و اگر چه اتخاذ خط مشي‌هاي تمركززدايي صنعتي از سال 1346 به بعد و قانون ممنوعيت احداث صنايع در شعاع 120 كيلومتري تهران در يك دوره زماني موجبات كاهش تدريجي استقرار صنايع در تهران را فراهم آورد، اما در عوض به انتقال تمركز صنعتي به نواحي اطراف و ظهور محورهاي صنعتي پيراموني در امتداد جاده‌هاي ارتباطي و اصلي و در اتصال به تهران انجاميده است. شكل‌گيري خودجوش و كنترل نشد‌ه اين كريدورهاي صنعتي نمايانگر عدم توقف گسترش فضايي قطب صنعتي تهران و وسيع‌تر شدن فضاي قطبش مي‌باشد. در ميان اين محورها، محور صنعتي غرب تهران به طول تقريبي بيش از 140 كيلومتر كه از ميان شهرستان‌هاي كرج و هشتگرد عبور مي‌كند و به قزوين مي‌پيوندد، طولاني ‌ترين و متراكم ‌ترين محور از نظر استقرار صنايع و كانون‌هاي جمعيتي مي‌باشد. در اين پژوهش با استفاده از روش‌هاي كتابخانه‌اي و ميداني‌، علل و چگونگي روند تكوين محور صنعتي غرب تهران در دو دوره قبل و بعد از انقلاب اسلامي مورد بحث و بررسي قرار گرفته است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه در هر دو مرحله سياست‌هاي كنترلي اتخاذ شده از سوي دولت در مقابله با تمركز صنعتي و ممانعت از گسترش واحدهاي صنعتي در محور مزبور كارآمد نبوده است.

 نسخه قابل چاپ