بانک مقالات جغرافیا

از جمله عوامل موثر بر جريان توسعه اقتصادي جامعه، ويژگي هاي نيروي انساني از لحاظ كمي و كيفي است. يك جامعه از طريق كار و فعاليت نيروي انساني كه در اختيار دارد، مي تواند خود را تامين نمايد كه اين فعاليت ها نيز تحت تاثير خصوصيات نيروي انساني قرار دارد. تحقيق حاضر، نيروي انساني مناطق روستايي استان اصفهان را از لحاظ كمي و كيفي طي دوره 75-1335 مورد توجه قرار مي دهد. مجموع عرصه نيروي انساني در مناطق روستايي استان اصفهان طي سال هاي 75-1335 با رشدي معادل7/0 درصد از 298373 نفر به حدود 319576 نفر رسيده است. از مجموع نيروي انساني در سال 1375 نيز حدود 296653 نفر شاغل و 22923 نفر بيكار بوده اند. نرخ اشتغال جامعه مورد بررسي در سال 1375 حدود 8/92 درصد بوده كه در مقايسه با سال 1335 (9/98%) حدود 1/6 درصد كاهش داشته است. اين كاهش نرخ اشتغال و از طرف ديگر افزايش رشد جمعيت باعث افزايش بار معيشتي جمعيت شاغل شده كه افزايش آسيب پذيري خانوارها و فقر را سبب مي گردد. بررسي توزيع شاغلين روستايي به تفكيك بخش ها حاكي از اهميت بيشتر بخش صنعت از نظر جذب تعداد شاغلين است؛ به نحوي كه حدود 41 درصد از شاغلين روستايي در اين بخش مشغول هستند. نـكـتـه قـابــل توجه در توزيع شاغلين در بين بخش ها، كاهش قابل توجه سهم بخش كشاورزي طي سال هاي 75- 1335 است؛ به طوري كه سهم بخش كشاورزي از 5/64 درصد در سال 1335 به 7/32 درصد در سال 1375 كاهش يافته است. در عين حال بخش صنعت حدود 5/1 برابر و خدمات حدود سه برابر افزايش داشته اند. اين ارقام نشان مي دهد كه توزيع شاغلين در بين بخش ها از يك روند متناسب برخوردار نبوده است. همچنين روستاهاي ناحيه دشتي خشك نسبت به روستاهاي نواحي خشك – بياباني و كوهستاني معتدل با توجه به امكانات وقابليت جذب بهتر، از تغييرات كمتر و وضعيت اشتغال مساعدتري برخوردار مي باشد.

 نسخه قابل چاپ