بانک مقالات جغرافیا

يكي از مهم ترين محدوديت هاي منابع آب هاي سطحي در ايران مشكل شور شدن بر اثر عوامل مختلف طبيعي است. از جمله عوامل طبيعي كه باعث پايين آمدن كيفيت آب هاي سطحي مي شود، سازند هاي زمين شناسي شور و به ويژه گنبدهاي نمكي است. رودخانه شور دهرم از جمله مهم ترين منابع آب هاي سطحي در استان فارس مي باشد كه خود از زير حوضه هاي رودخانه مند محسوب مي شود. شعبه اصلي رودخانه با رتبه 6 از ميان گنبدهاي نمكي دهرود عبور مي نمايد و پس از آن رودخانه فصلي كنار سياه با عبور از گنبد نمكي كنار سياه به آن مي پيوندد و در نهايت شاخه خوراب كه گنبد نمكي خوراب در انتهاي آن واقع شده، با عبور از اين گنبد نمكي به شعبه اصلي رودخانه مي پيوندد. در مجموع حدود 95 درصد از شوري رودخانه از گنبدهاي سه گانه ذكر شده تامين مي شود. به همراه سازندهاي تبخيري شور و چشمه هاي شوري كه خود از گنبدهاي نمكي سرچشمه مي گيرند به طور متوسط سالانه حدود 170,000 تن املاح كه بيش از 70 درصد آن را نمك تشكيل مي دهد، وارد رودخانه مي نمايد و باعث غير قابل مصرف شدن آب چه از جهت شرب و چه از جهت كشاورزي مي شود. در صورت تغيير مسير بخشي از رودخانه كه از گنبد نمكي دهرود عبور مي نمايد و جلوگيري از ورود چشمه هاي شور تا حدود زيادي مي توان از شدت شوري رودخانه جلوگيري كرد. در اين صورت مي توان در فصل زمستان از آب آن جهت مصرف كشاورزي به طور محدود استفاده نمود.