بانک مقالات جغرافیا

وقتي تنش هاي درون يك كشور در سطح ملي توسعه نيابد و فقط در نواحي خاص از سرزمين استمرار يابد نوعي احساس منطقه گرايي در مقابل ملي گرايي در ميان مردم آن ناحيه ايجاد مي شود كه گاه منجر به تقويت مركزگريزي مي شود و در نتيجه يكپارچگي ملي را دچار آسيب مي كند. در كشورهاي توسعه يافته كه احساس منطقه گرايي به كم رنگ ترين حد خود رسيده است، آنچه سبب تهديد دولت ها مي شود، وجود حفره هاي دولت است كه در آن تبهكاري سازمان يافته بدون تعصب به هويت محلي يا مكاني، موجوديت دولت را مورد چالش قرارمي دهد. اين حفره ها مي تواند از نوع اجتماعي، فرهنگي يا اقتصادي باشد.
عمده ترين حفره هاي دولت در ايران عبارتند از: توزيع مواد مخدر، رشد بي قانوني، توسعه تبهكاري و تهديد سلامت جامعه، مهاجرت هاي غير قانوني، كانون هاي تصميم گيري سياسي بر عليه حكومت و چالشگران ساختار حكومتي. دولت ها براي مقابله با اين حفره ها رويه هاي مشترك و گاه نيز رويه هاي منحصر به فرد دارند، دولت ايران نيز از به كار بردن اين رويه ها مستثني نيست. در مقابل حفره هاي سياسي، دولت ها به شدت حساس اند و هر ساله بودجه هاي كلاني را براي انهدام حفره هاي سياسي به كار مي گيرند. در شناسايي و انهدام حفره هاي اجتماعي دولتها حساسيت كمتري دارند، چرا كه وجود اين حفره ها تهديدي براي حاكميت نيست. حفره هاي اقتصادي گاه توسط اجزا عناصري از دولت ها ايجاد مي شود و گاه نيز دولتها براي تداوم پايه هاي حاكميت خود آنها را منهدم مي كنند. و بالاخره حفره هاي فرهنگي كه در مواردي منجر به استمرارحكومت مي شود و با چشم پوشي دولتها اين حفره ها استمرار مي يابند. در اين مقاله حفره هاي دولت به طور عام و حفره هاي دولت در ايران به طور خاص مورد بررسي قرار گرفته است.