بانک مقالات جغرافیا

وجود مشکلات ناشي از رشد شهرهاي بزرگ، تراکم جمعيت و همچنين مهاجرت روستاييان به اين شهرها موجب توجه و تاکيد برنامه ريزان به تقويت و رشد شهرهاي کوچک گرديد. اين اعتقاد وجود دارد که با تقويت شهرهاي کوچک مي توان مسير مهاجرت هاي روستاييان به شهرهاي بزرگ تر را تغيير داده و بسياري از مشکلات موجود در نواحي روستايي را که ناشي از عدم دسترسي مناسب روستاييان به مراکز خدماتي است برطرف نمود. در ايران با اجراي سياست تبديل روستاها به شهر، بسياري از نقاط روستايي به ويژه در دو دهه اخير به شهر تبديل شده اند. شهر کنوني رونيز در شهرستان استهبان (استان فارس) يکي از اين شهرهاست که در سال 1369 به شهر تبديل شده است. هدف اين مقاله بررسي نقش و عملکرد شهر رونيز به عنوان يک کانون شهري کوچک در توسعه نواحي روستايي پيرامون آن است. در اين راستا با انتخاب 5 عملکرد در قالب 20 متغير و با بهره گيري از روش تحليل شبکه به بررسي و مقايسه جريانات و روابط موجود در سطح دهستان مورد مطالعه در دو مقطع قبل و بعد از شهر شدن رونيز پرداخته شده است. نتايج بررسي ها نشان مي دهد که شهر رونيز توانسته است به عنوان مكان مركزي نقش کليدي در خدمات رساني به نواحي پيرامون خود ايفا نمايد که به تبع آن موجب کاهش وابستگي نواحي روستايي به مرکز شهرستان گرديده است.

 نسخه قابل چاپ