بانک مقالات جغرافیا

آن گونه که از تحقيقات جغرافي دانان سياسي بر مي آيد، مفهوم قلمرو جغرافيايي کشورها در يک سير تکويني از ابتدا تاکنون تحولات چشمگيري هم از حيث محتوا و هم کارکرد به خود ديده است. دانشمندان قرون اوليه و پس از آن تاکيد عمده خود را بر ماهيت و کيفيت قلمرو در شکل دهي يک کشور ايده آل و مستقل از بعد برآورده نمودن نيازهاي مادي و معنوي آن قرار داده اند. در جهان كنوني سرزمين، پهنه اي جغرافيايي است با مرزهاي پيراموني مشخص كه جنبه حقوقي حاكميت را بدنه اي جغرافيايي مي بخشد. امروزه استقلال و حفظ تماميت ارضي و مرزي کشورها به عنوان يك مفهوم جهاني مورد توجه قرار گرفته است. سازمان ملل، حقوق بين الملل و قانون اساسي کشورها مهمترين منادي چنين نگرشي هستند. هر چند در قرن بيست و يک ساختار حکومت و قلمرو جغرافيايي کشور تا حدودي دچار تحول خواهد شد. به رغم غلبه تفکرات امت محوري در بدو تدوين قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران منبعث از خصلت هاي ديني و فکري تصميم سازان کلان کشور و تاکيد بر مرزهاي فرهنگي جهان اسلام، اختصاص هفت اصل به قلمرو ملي، ضرورت حفظ و پاس داشت مرزهاي آن مي توان از برجستگي ها و ويژگي هاي بارز آن و زمينه ساز ساخت يک حکومت ملت پايه دانست. تغيير ناپذيري مرزها مگر با شرايط استثنايي و اصلاحات جزيي و با موافقت قواي سه گانه و مقام رهبري در نوع خود قابل توجه و تامل است. در اين مقاله با روش تحليلي به بررسي قلمرو ملي و مرزهاي ايران مي پردازيم.

 نسخه قابل چاپ