بانک مقالات جغرافیا

به رغم اين كه مفهوم راهبردهاي توسعه شهري حدود 2 دهه است وارد ادبيات مديريت شهري شده اما رويكرد غالب به توسعه در سيستم هاي مديريت شهري در كشور ما به گونه اي است كه تنها در حد هدايت و راهبري طرح هاي هادي يا جامع شهري، تغييرات كاربري واحدها و گسترش سرمايه هاي فيزيكي محدود مانده است. به عبارت ديگر پارادايم هاي غالب در فرايند توسعه شهري در ايران، طوري شكل گرفته است كه بيشتر به بعد اقتصادي توسعه توجه دارد. اين در حالي است كه در دنياي امروز، استراتژي هاي توسعه اقتصادي بدون در نظر داشتن ابعاد انساني، اجتماعي و زيست محيطي آن، پوياييهايي را ايجاد مي کند که به موجب آن، عوامل اصلي توسعه يافتگي به جاي آن که به عنوان پيشران براي فرآيند توسعه عمل کنند، با تاخيرهاي زماني، در مقابل توسعه قرار مي گيرند. در اين حالت، اين گونه توسعه ها را ناپايدار تلقي مي كنند. اين نوشتار يافته هاي مطالعه اي را ارايه مي كند كه با استفاده از روش وزن دهي ترجيحي (PW)، وضعيت پايداري توسعه محلي را در كلاردشت مورد سنجش و بررسي قرار داده است. در اين مطالعه پس از نمونه گيري، سنجش، پردازش و پايش دستاوردها و پيامدهاي منفي حاصل از توسعه محلي كلاردشت در20 سال گذشته و مقايسه آن با استانداردهاي بين المللي ارايه شده براي سنجش پايداري توسعه، جهت ميل توسعه محلي اين منطقه از كشورمان به سمت پايداري، سياست هاي مناسب پيشنهاد مي شود.

 نسخه قابل چاپ