بانک مقالات علوم اجتماعی

ديدگاه راستين آيين زردشت در خصوص ازدواج با خويشاوندان بسيار نزديک و چگونگي و ميزان رواج اين گونه زناشويي نزد ايرانيان باستان، از جمله مسائلي است که قرنها سبب مناقشه مورخان، محققان و ايران شناسان بوده است.
در اين مقاله، سعي کرده ايم تا فارغ از هر گونه پيش داوري و جهت گيري ارزش گرايانه، جهات و جوانب مختلف اين مسأله را بي طرفانه و به صورت کاملاً مستند بررسي کنيم.
مي توانيم بگوييم که زناشويي با خويشاوندان بسيار نزديک در ايران باستان بيشتر به خواص (شاهان، شاهزادگان و اشراف)اختصاص داشته است.
بي گمان، شيوع نسبي ازدواجهاي مزبور، به زمينه اجتماعي مناسب و انگيزه هايي قوي و مؤثر متکي بوده است که از آن ميان مي توان به عواملي نظير: بيگانه هراسي، التزام به حفظ اصالت نسب، اعتقاد به تأثير مثبت اين نوع وصلت بر بهبود نسل و از همه مهمتر به ملاحظات اقتصادي (تحکيم موقعيت طبقاتي، ممانعت از تقسيم دارايي و ميراث و سهل گيري در تعيين مهريه و جهيزيه) اشاره کرد.
اين گونه ازدواجها، مدتها پيش از ورود اسلام به ايران، عملاً منسوخ شده بود.

 نسخه قابل چاپ