بانک مقالات علوم اجتماعی

اين پژوهش با هدف شناخت رابطه پايگاه هويت و جرم در بين جوانان استان هاي آذربايجان شرقي و غربي انجام شده است. روش پژوهش، پيمايش – پس رويدادي است. جامعه آماري از دو گروه تشکيل شده است: گروه اول مجرمان جرايم اخلاقي و منکراتي در سنين 24-15 ساله بوده که در زندان هاي تبريز، اروميه، اهر و مراغه محبوس و گروه دوم جوانان عادي در همان دامنه سني و ساکن در شهرهاي مذکور بودند. جامعه آماري گروه اول 111 نفر بود که کل شماري انجام گرفت. گروه دوم نيز با استفاده از شيوه نمونه گيري سهميه اي – که يک شيوه غيراحتمالي ولي معرف است به همان تعداد به عنوان حجم نمونه که از نظر برخي متغيرهاي جمعيت شناختي همتاسازي شده بودند، انتخاب شدند. از آزمون گسترش يافته عيني پايگاه هويت من (EOM-ELS2) براي سنجش پايگاه هويت استفاده شد. داده ها به کمک آزمون هاي t وX2 تحليل شدند.
يافته هاي پژوهش نشان داد که بين پايگاه هويت جوانان و ارتکاب جرايم رابطه معني داري وجود دارد، نمرات پايگاه هويت آشفته يا پراکنده در جوانان مجرم بطور معني داري بالاتر از ميانگين اين پايگاه هويت در جوانان عادي مي باشد و هرچه فرد کمتر بحران هويت را تجربه کرده باشد و به تعهد کمتري رسيده باشد بيشتر احتمال دارد که اقدام به بروز رفتارهاي مجرمانه نمايد.

 نسخه قابل چاپ