بانک مقالات علوم اجتماعی

در مباحث و آرا ايراد شده پيرامون توسعه و توسعه نيافتگي، متفکران و اهل نظر به شکلي آگاهانه و يا نا آگاهانه از برخي مفروضات بديهي بهره مي گيرند. سنت هاي نظري بدين سان به موازات هم و يا به صورت جايگزين ظهور و بروز مي يابند. نظريات توسعه با گذشتن از مسيرهاي رقابت و چالش و گاه تعامل تکميلي، به پارادايم هاي توسعه شکل داده اند، پارادايم هايي که بعضا از اصول موضوعه يکسان يا متفاوت بهره مي گيرند.
پارادايم غالب در زمينه توسعه عموما واجد مولفه هايي است که امروزه در بسياري از آثار ارايه شده در باب توسعه و توسعه نيافتگي قابل يافت است. پذيرش برنامه ريزي به عنوان راه تحقق توسعه، ضرورت عبور از وضعيتي برزخي مرسوم به دوران گذار و گزير ناپذيري توسعه برخي از مفروضات مورد پذيرش قرار گرفته در اين پارادايم اند. مقاله حاضر با بيان برخي استدلال هاي نظري درصدد ترديد افکني در اين موارد است. بر اين اساس، نوشتار حاضر فرضيه اي جديد پيش مي کشد و از امکان ناپذيري تحقق توسعه در برخي جوامع سخن مي گويد. فرجام دور يا نزديک برخي جوامع شايد توسعه نيافتگي باشد. بدين سان، مباحث توسعه بايد در انتظار «انقلاب کپرنيکي» باشند.

 نسخه قابل چاپ