بانک مقالات علوم اجتماعی

باغ هاي ايراني که بر اساس برخي از اسناد موجود، پيشينه آن ها حداقل به دوران هخامنشي مي رسد، همواره و در طول تاريخ ايران ويژگي ها و اصولي عام و اساسي داشتند که آن ها را از ساير باغ ها در سرزمين هاي ديگر متمايز مي سازد. برخي از اين اصول مانند طرح چهارباغ و کاربرد شبکه هاي شطرنجي همواره در طراحي انواع باغ هاي ايراني استفاده مي شده است. از دوره قاجار به بعد به تدريج تحت تاثير فرهنگ و معماري اروپا، چگونگي طراحي باغ هاي ايراني دگرگون شد و فضاهايي پديد آمد که کاربرد خطوط و سطح هاي منحني شکل و غيرمتقارن از ويژگيهاي اساسي آن به شمار مي آيد. اين گونه فضاهاي سبز را به تقليد از اروپاييان پارک مي ناميدند. نمونه هايي از آن ها که در آغاز توسط اعيان و رجال مورد توجه قرار گرفتند و سپس در طراحي فضاهاي سبز عمومي مورد توجه قرار گرفتند، درنقشه تهران در دوره قاجار قابل مشاهده است. اين پارک هاي نخستين غالبا از لحاظ مالکيت و نحوه استفاده از آنها همانند باغ ها بودند.

از آغاز دوره پهلوي و هم زمان با دگرگوني هايي اساسي و ساختاري در بافت و کاربري هاي شهري از يک سو و تغييراتي که در ساختار واحدهاي مسکوني روي داد و منجر به کوچک شدن حياط و فضاي سبز آنها شد، موجب گرديد که نوع جديدي از فضاهاي سبز شهري که برخلاف پارکهاي نخستين که مالکيت شخصي داشتند و غالبا براي استفاده عموم نبودند؛ براي استفاده مردم شهر و به صورت عمومي طراحي و ساخته شوند که از لحاظ کالبدي نيز فاقد فضاهاي ساخته شده مانند باغ ها بودند.

 نسخه قابل چاپ