بانک مقالات علوم اجتماعی

مورد کاوي حاضر که برگرفته از رساله دکتري است، با استفاده از مطالعه کتابخانه‌ اي، با تمرکز بر روي اسناد مربوط به مقررات گذاري و نحوه سازماندهي حرفه روابط عمومي در ايران، مشاهده حضوري فرايندهاي كار حرفه ‌اي در چهار وزارتخانه و مصاحبه‌ هاي عمقي با مديران، کارشناسان و کارورزان آنها انجام شده است. فقدان ساخت ‌ها و زيرساخت‌ هاي مادي از جمله تکنولوژيکي، از يک ‌سو و فقدان مباني فكري، حقوقي و مديريتي از سوي ديگر سبب شده است تا روابط عمومي ‌ها در ايران در پاسخگويي سيستماتيک و نهادينه شده به نيازهاي افکار عمومي ناتوان باشند. در نتيجه، کارکردهاي روابط عمومي نه تنها در مقابل افکار عمومي، بلکه به عنوان يک خرده سيستم در منظر سيستم بزرگ‌ تر (وزارتخانه ‌ها، شرکت ‌ها و ...) نيز نامطلوب به نظر مي ‌رسد.
جايگاه مشتريان نزد اين واحدها، در سطحي نازل است. بنابراين، بدون وجود استثنا، ميان نياز واقعي مشتريان و قابليت واقعي پاسخگويي روابط عمومي ها، شكافي به عمق توسعه دموكراتيک وجود دارد. مستندسازي نظام پاسخگويي به مشتريان به عنوان شاخص اصلي مشتري گرايي در سازمان‌ هاي مدرن، در غياب استراتژي ‌ها و سياست ‌هاي مشتري مدارانه، وجود ندارد و اساسا گرايش به سوي تامين اين ‌گونه تمهيدات در برنامه و عمل روابط عمومي ها ديده نمي ‌شود.
بر اساس يافته‌ هاي به دست آمده از اين پژوهش، روابط عمومي ‌ها در ايران با «الگوي تبليغي» سازگارند. «اطلاع يابي» از نيازها و انتظارات مشتريان و محيط در حال تغيير، به عنوان فرآيند اصلي کار در روابط عمومي ‌ها و بستر لازم براي «اطلاع رساني» و برقراري روابط و مناسبات سازنده و دوسويه، عامدا مورد غفلت قرار گرفته و زيرساخت ‌ها و ساختارهاي پژوهشي لازم براي تحقق اين امر وجود ندارد.

 نسخه قابل چاپ