بانک مقالات علوم اجتماعی

امنيت حقي بنيادين و پيش نياز ارتقا رفاه و سلامت مردم است، در فرايند ادراک امنيت، جنسيت به عنوان مهم ترين عامل شخصيتي محسوب مي شود. امنيت يک فضا به کاربري هاي محاط کننده آن هم بستگي دارد. در اين مطالعه پس از بررسي مباني نظري، با توجه به جديد بودن موضوع، نمونه تجارب جهاني بررسي شده و در نهايت علاوه بر تعيين متغيرهاي برنامه ريزي کاربري، شاخص هاي لازم استخراج شده است که شامل خوانايي فضا، دسترسي داشتن به امداد، نظارت بر فضا، ميزان آشنايي فضا و تامين امنيت شبانه شهري مي باشد. سپس مطابق رويکرد مشارکتي پرسشنامه هايي با طيف ليکرت تنظيم شد. جهت برآورد حجم جامعه آماري، پس از آزمون اوليه، حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران معادل با 300 عدد در نظر گرفته شده است. محدوده مطالعه ميداني بخشي از مرکز شهر تهران واقع در جنوب خيابان امام خميني است. سپس داده هاي خام دسته بندي شده و با استفاده از نرم افزار هاي Excel و SPSS تحليل شده اند. براي سنجش ميانگين احساس امنيت زنان، ابتدا کاربري هاي همگن در قالب نقشه اي پهنه بندي شد. در نهايت با استفاده از آزمون T-test ميانگين احساس امنيت در مواجهه با کاربري هاي مختلف مقايسه گرديدند. براي سنجش فرضيه اصلي تحقيق: "به نظر مي رسد بين ميزان تنوع کاربري ها و فعاليت هاي شهري در فضاي عمومي محدوده مطالعاتي، با افزايش ميزان امنيت زنان رابطه اي مستقيم وجود دارد"، از آزمون خي دو، روش همبستگي گاما و آزمون بتا استفاده شده و نتايج حاکي از اثبات فرضيه مذکور بوده و آزمون بتا نشان دهنده اثرگذاري بيشتر تنوع فعاليت ها، نسبت به کاربري ها است. سپس شاخص هاي موثر در برنامه ريزي کالبدي و احساس امنيت زنان در فضاي مورد مطالعه در قالب سوالات جداگانه اي و با استفاده از آزمون T سنجيده شدند و حيات شبانه فضاي مورد مطالعه بررسي و جمع بندي و پيشنهادات لازم ارايه شده است.

 نسخه قابل چاپ