بانک مقالات علوم اجتماعی

با برآمدن جنبش دوم خرداد در ايران و رهبري اين جنبش توسط روشن فکران ديني، مخالفان جنبش دايما روشن فکران ديني را متهم به عدم التزام ديني مي نمودند. التزام به دين، همان مفهوم رايج در مطالعات جامعه شناسي دين است که اصطلاحا به آن ميزان دينداري گفته مي شود و روشن فکري ديني نيز حداقل يک نوع تلقي از دين يا نوعي قرائت رايج ديني محسوب مي شود. که نوعي تجدد گرايي ديني است.
اين مقاله در صدد است تا در سطح وسيع تر و کلي تر، رابطه انواع قرائت هاي ديني - و نه يک قرائت خاص- را با ميزان دينداري و ابعاد مختلف آن به صورت تجربي مورد بررسي قرار دهد. براي سنجش ميزان دينداري از مدل گلاک و استارک و براي سنجش انواع قرائت هاي ديني از مدل ويليام شپرد - که منطبق با کشورهاي اسلامي و ايران است، استفاده شده است.
جمعيت نمونه پژوهش را تعداد 707 نفر از دانشجويان دختر و پسر دانشگاه هاي دولتي تهران تشکيل مي دهند که داده هاي آن از طريق پرسشنامه در بهمن و اسفند ماه 1386 گردآوري شده است. يافته هاي اين پژوهش نشانگر آن است که نوع دينداري (قرائت ديني) دانشجويان با ميزان دينداري آنها رابطه معني داري در سطح 99% اطمينان، دارد. به اين معنا که با افزايش يا کاهش ميزان دينداري دانشجويان، نوع دينداري آنها نيز متفاوت مي شود. از حيث ابعاد دينداري نيز مشاهده مي شود که در ابعاد اعتقادي و تجربه ديني و پيامد ديني و مناسک، تفاوت عمده ميان سکولارها و انواع ديگر دينداران است به تعبير ديگر ساير دينداران از حيث ابعاد پيش گفته تفاوت معني داري در التزام به دين ندارند.

 نسخه قابل چاپ