بانک مقالات علوم اجتماعی

گستره مدرنيزم در ادبيات جهان به عنوان دستاورد فراگير آغاز قرن بيستم، بر ادبيات معاصر فارسي و ذهن روشن بين بنيانگذار آن يعني نيما يوشيج اثر مي گذارد. حاصل اين تاثيرپذيري و بينش جديد، پديدآمدن شعري است که به صورتي ژرف تر به درک انسان معاصر با ارزش هاي نو، همت گماشته است و براي اين ادراک تازه، ناگزير طرحي نو در انداخته که مستلزم کنار نهادن شيوه هاي بيان سنتي و نفي ارزش ها و بينش هاي کهن است. با اين حال به نظر مي رسد اين دگرگوني و تازه نگري، در تمام وجوه شعر نيما يوشيج به يکسان رخ ننموده است و در پاره اي موارد، شاعر نتوانسته خود را از قيود فکري و شيوه هاي انديشه ورزي کهن برهاند. بويژه از موارد قابل توجه مي توان بر طرز نگرش و زاويه ديد او نسبت به زنان، انگشت نهاد. به اعتقاد نگارنده، شعر نيما در اين مورد به هيچ وجه متناسب با فضاي نو و پويايي فکري او متحول نشده است و شاعر، همچنان با نگاهي سنتي و کهن به زنان و مسايل آنان نگريسته است. در اين نوشتار مجموعه اشعاري که در آنها به نحوي زنان و مسايل آنها مطرح شده، مورد بررسي قرار گرفته که در تحليل نهايي به پنج دسته کلي تقسيم شده است:
الف. زن همچون معشوق   ب. زن بعنوان همسر و مادر   ج. زن منتظر   د. زن اسطوره اي   ه. زن فتنه گر.
در يک بيان کلي و با توجه به مباحث مطرح شده در هر مورد، مي توان گفت که در عمق ذهنيت شاعر، تحرک و تغيير اساسي در مورد زنان صورت نپذيرفته است و نگاه او که در ساير وجوه انساني بسيار پيشرفته و روشن نگر است، در اين مورد خاص عقب مانده و واپس گرا تلقي مي شود.

 نسخه قابل چاپ