بانک مقالات علوم اجتماعی

داستان ضحاک و فريدون يکي از مشهورترين اسطوره هاي ايراني است که فردوسي در شاهنامه به نقل آن پرداخته است. در مقاله حاضر کوشش شده اين اسطوره و قهرمانان آن بر حسب چهارچوبهاي نقد اسطوره اي مبتني بر عقايد يونگ و پيروانش تحليل گردد.
در نظر يونگ محتواي ناخودآگاه جمعي يا همان کهن الگوها به شکل افسانه و اسطوره پديدار مي گردند. اين کهن الگوها خود ناشناخته و ناپيدايند اما به شکل رويا، افسانه و اسطوره تجلي مي کنند.
در مقاله حاضر ضحاک و فريدون به عنوان تجلي هاي مختلف يک روان واحد و مراحل رشد آن به سمت فرآيند فرديت و کمال شخصيت تاويل شده اند. نتيجه کار نشان مي دهد که با استفاده از اين شيوه مي توان درک بهتري از اسطوره هاي ايراني داشت و برخي جنبه هاي تاريک آن را روشنتر ساخت.

 نسخه قابل چاپ