بانک مقالات علوم اجتماعی

فقدان اطلاعات مبني و مبتني بر گزارش شخصي، پيرامون احساسات و عواطف دانش آموزان سنين پايين تر، به ويژه از لحاظ روابط اجتماعي، ضرورت پرداختن به مسأله سنجش و اندازه گيري، جنبه هاي مختلف اين روابط را آشكار مي سازد. پژوهش حاضر، به منظور بررسي كارآمدي مقياس احساس تنهايي آشِر و همكاران (1984)، در دانش آموزان ايراني انجام شد. ترجمه فارسي مقياس يادشده به 369 نفر (186 دختر و 183 پسر) از دانش آموزان پايه هاي اول تا سوم راهنمايي ارايه شد. نتايج نشان داد كه اين مقياس از پايايي و روايي قابل قبولي براي سنجش احساس تنهايي برخوردار است. رابطه بين عزت نفس و احساس تنهايي، نيز منفي و معني دار است. بين پيشرفت تحصيلي و احساس تنهايي رابطه همبستگي معني داري وجود ندارد. يافته هاي اين پژوهش، در پرتو روند يافته هاي ديگران و با توجه به جوانب مختلف موضوع، به بحث گذاشته شده و پيشنهادهايي براي انجام پژوهش هاي بيشتر ارايه گرديده است.