بانک مقالات علوم اجتماعی

سعدي داراي شخصيت علمي جامع الاطرافي است كه يك وجه از اين جامعيت، آگاهي تخصصي وي از جزييات احكام فقهي است. گواه ما بر اين واقعيت، حكايت هايي است كه داراي پيام ها و آموزه هاي فقهي هستند و در ميان حكايت هاي متنوع گلستان به رشته نظم و نثر در آمده اند.
سعدي در تنظيم محتواي اين حكايت ها همانند عالم آشناي با احكام فقهي ظاهر مي شود. وجه تمايز سعدي با فقيهان رسمي و حرفه اي آن است كه وي توانسته با بهره گيري از هنر ادبي خويش موضوعات فقهي محض را در قالب نظم و نثري شيرين و جذاب، به مخاطبان عرضه كند.
امر به معروف و نهي از منكر، سرقت، نذر، ‌وقف و صله رحم، موضوعاتي هستند كه بررسي آن ها در چارچوب حكايت هاي گلستان هدف اين مقاله را تشكيل مي دهد.
سعدي رسالت مخاطره آميز امر به معروف و نهي از منكر در برابر پادشاهان را از زبان وزيران، پندهاي شفقت برانگيز خود، دعاي درويشان و طنزهاي پارسايان و گاه با معرفي حاكمان دادگر محقق ساخته و درباره سرقت و حد شرعي آن و نيز سرقت اموال وفقي، هم چنين درباره شرايط نذر صحيح، وفاي به نذر و نيز درباره صله رحم و قطع آن،‌ با نظم و نثري شيرين و كوتاه سخن گفته است.

 نسخه قابل چاپ