بانک مقالات علوم اجتماعی

ساز و كار جهان واقعيتي كه سعدي در حكايت هاي گلستان در پي بيان و تصوير آن است، به همراه ساختار حكايت هاي پردازي هاي گلستان، آن را در موضعي كاملا متفاوت و متمايز از كتاب هاي تعليمي و حكايت هاي اخلاقي رايج در ادب فارسي، قرار مي دهد. در اين نوشتار كوشش شده تا اين دو وجه و ساير جلوه هاي حكايت پردازي هاي گلستان، به ويژه از منظر چگونگي حضور راويان مختلف و رابطه ميان راوي «روايت پرداز» و «كنش گر»‌، به بحث واكاوي گذاشته شود. از اين رهگذر توجهي خاص و نسبتا مفصل به ساختار حكايت ها از جنبه «زاويه ديد» مبذول شده است. بر اين اساس راويان روايت ها به پنج دسته تقسيم شده اند:
الف:‌ راوي داناي كل مداخله گر، ب: داناي كل بي طرف،‌ ج: داناي كل محدود، د: اول شخص درگير، ه: اول شخص ناظر. نتيجه اي كه از بررسي آماري كه از مجموعه حكايت هاي هفت باب نخست گلستان به دست آمده است، نشان مي دهد.
آمار بيشترين كاربرد متعلق به راوي نوع «الف» است، و راوي نوع «د» كم ترين شمار را به خود اختصاص داده است. افزون بر آن در تحليل آماري اين نكته نيز به اثبات رسيد كه ميزان به كارگيري زاويه ديدهاي گوناگون، متناسب با مضمون و محتواي هر باب است و از اين جهت رابطه معني داري ميان مضمون هر باب با شيوه روايت پردازي وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ