بانک مقالات علوم اجتماعی

معاني و بيان كه جز علوم بلاغي محسوب مي شوند، معيارهاي سخن سنجي و زيبا شناسي كلامند. اعراب در عصر جاهليت يعني قبل از ظهور اسلام،‌ اشعار را نقادي مي كردند؛ اما اين نقادي به صورت مكتوب و مدون نموده است. با ظهور اسلام و نزول معجزه آسماني، قرآن كه داراي فصاحت و بلاغت بي نظيري بود، ايرانيان در بسياري از علوم عقلي و نقلي منجمله علوم بلاغت و معاني و بيان پيشگام بودند. يكي از وسيع ترين مباحث معاني و بيان، مجاز است. اصطلاح مجاز و شناخت زيبايي هاي مجازي، هم در فارسي، هم در عربي و هم در بسياري زبان هاي ديگر در مغرب زمين وجود دارد. در بلاغت اسلامي- ايراني، مجاز به دو نوع عقلي و لغوي تقسيم مي شود كه مجاز لغوي نيز انواع مختلفي دارد. در پايان، نمونه هايي از اشعار شعراي نامي ايران و پيشگامان شعر فارسي تا قرن پنجم نقل مي شود تا خوانندگان به اين نكته توجه كنند كه با وجود تاثير ظرافت هاي ادبي و سبك معجزه آساي كلام رباني و تاثير علوم بلاغي و معاني و بيان در ادبيات فارسي، شاعران ايراني خود نيز داراي ابداعات زيبا و سخنان بليغ و ذهن نقاد و ذوق سليم بوده، مصداق اين ضرب المثل قديمي هستند كه: فارسي شكر است.

 نسخه قابل چاپ