بانک مقالات علوم اجتماعی

تجارب سال هاي گذشته گوياي آن است كه در مجموع، امور تربيتي نتوانسته به موفقيت هاي چشمگيري دست يابد. بنا به ديدگاه غالب صاحب نظران، كارشناسان و پژوهشگران، علت اين ناكامي را بايستي در فقدان تبيين مباني نظري فعاليت هاي تربيتي، كمبود الگوها و نبود برنامه هاي روشن و واضح جست و جو كرد. با توجه به وضعيت فعلي امور تربيتي و مشكلات مربوط به آن، اين پژوهش درصدد است تا ضمن استنتاج و اقتباس از مكتب عرفان اسلامي، الگويي نظري را براي سامان دهي و جهت دهي فعاليت هاي امور تربيتي معرفي نمايد. با توجه به اين هدف، پرسش هاي اصلي اين مطالعه عبارتند از: 1) آيا عرفان اسلامي مي تواند مبناي نظري ايجاد الگويي جديد براي فعاليت هاي امور تربيتي قرار گيرد؟ 2) در صورت مثبت بودند پاسخ، اين الگو از چه عناصر و ارتباطاتي تشكيل مي شود؟ نتايج اين پژوهش نشان مي دهد، با توجه به معناي عرفان و همچنين ويژگي هاي مشتركي كه با تربيت دارد، در درجه نخست اين امر؛ يعني ايجاد الگو امكان پذير است. از سوي ديگر، تربيت عاطفي با محوريت عشق پروري، تربيت اخلاقي، تربيت هنري (زيبايي شناسي) و خودشناسي، اركان اصلي اين الگوي پيشنهادي را تشكيل مي دهند.

 نسخه قابل چاپ