بانک مقالات علوم اجتماعی

يافته هاي پژوهشي، وجود روابطي بين اجزاي خودآگاهي، با اختلالات شخصيتي را نشان مي دهند. افزون بر اين كاستي هاي مزمن در روابط بين فردي را، پيش زمينه اختلالات شخصيتي خوانده اند. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير خودآگاهي بر جنبه هاي متفاوتي از اختلالات بين فردي دانشجويان بود. به اين منظور، 334 دانشجو (197 زن و 137 مرد) از دانشكده هاي علوم تربيتي و روان شناسي، علوم انساني، مهندسي، كشاورزي و علوم دانشگاه شيراز، به عنوان گروه نمونه برگزيده شدند. خودآگاهي به وسيله «مقياس خودآگاهي» (SCS) مورد سنجش قرار گرفت. اين مقياس خود سنجي، شامل 24 گويه و سه مولفه عبارت از خودآگاهي خصوصي، خودآگاهي عمومي و اضطراب اجتماعي است. اختلالات روابط بين فردي، از طريق «پرسش نامه مشكلات بين فردي» (IIP) اندازه گيري شد. اين پرسش نامه، متشكل از 45 گويه و 5 مولفه، عبارت از حساسيت بين فردي، دو سوگرايي بين فردي، پرخاشگري، نياز به تاييد اجتماعي و نبود جامعه پذيري است. در پژوهش حاضر، اعتبار و پايايي دو مقياس ياد شده براي نخستين بار در فرهنگ ايراني احراز شد. يافته ها در كلاس هاي آزمودني هاي تحقيق و به شيوه گروهي انجام شد. تجزيه و تحليل آماري داده ها از طريق تحليل رگرسيون چند متغيره صورت گرفت. نتايج حاصل از اين پژوهش، نشان داد كه خودآگاهي شخصي هيچ يك از مولفه هاي اختلالات روابط بين فردي را پيش بيني نمي كند. خودآگاهي عمومي رابطه اي مثبت با حساسيت بين فردي و نياز به تاييد اجتماعي داشت و افزايش اضطراب اجتماعي با فزوني تمامي مولفه هاي اختلالات روابط بين فردي همراه بود. اين نتايج با توجه به يافته هاي مطالعات پيشين مورد بحث قرار گرفت و از كاربردهاي مشاوره اي آن سخن به ميان آمد.

 نسخه قابل چاپ