بانک مقالات علوم اجتماعی

پژوهش حاضر به دنبال توصيف و تبيين رابطه دين با سلامت روان مي باشد. بدين منظور سعي شده تا با به کارگيري برخي از نظريه هاي اجتماعي- رواني، رابطه بين ميزان دين داري، نوع جهت گيري ديني، ميزان حمايت اجتماعي ادراک شده، و ميزان خوش بيني با ميزان سلامت روان مورد بررسي قرار گيرد. پژوهش حاضر به صورت پيمايشي صورت گرفته و داده هاي مورد نياز با استفاده از پرسش نامه خود اجرا گردآوري شده است. نمونه آماري تحقيق شامل 405 نفر از دانشجويان بوده اند که از بين 7083 نفر از دانشجويان دانشگاه مازندران به روش تصادفي طبقه اي متناسب انتخاب شده اند. نتايج توصيفي تحقيق حاکي از آن است که بر اساس مقياس سلامت عمومي (GHQ-28)،55.7%  از دانشجويان سالم تشخيص داده شده اند. همچنين حدود 60 ? از دانشجويان داراي سطوح بالايي از دين داري بوده و جهت گيري ديني اکثريت آنها، جهت گيري بيروني بوده است. ضمن آنکه دو سوم دانشجويان از خوش بيني متوسط و بيش از نيمي از آنان از حمايت اجتماعي زياد برخوردار بوده اند. آزمون تفاوت ميانگين ها نشان داد که ميانگين نمره سلامت روان دانشجويان بر حسب ميزان دين داري، جهت گيري ديني دروني، ميزان خوش بيني و ميزان حمايت اجتماعي تفاوت معنا داري داشته است. با اين حال، تحليل رگرسيوني داده ها حاکي از آن بوده است که به ترتيب متغيرهاي ميزان حمايت اجتماعي، ميزان خوش بيني، و جهت گيري ديني دروني (به شکل مستقيم و معنادار)، و جهت گيري ديني بيروني و ميزان دين داري (به شکل غير مستقيم از طريق تاثير بر حمايت اجتماعي و خوش بيني) بر ميزان سلامت روان دانشجويان تاثير داشته اند. از دلالت هاي تحقيق حاضراين است که جهت گيري ديني دروني در مقايسه باميزان دين داري و نيز جهت گيري ديني بيروني، عامل موثرتري براي بهبود و افزايش سلامت روان محسوب مي گردد.

 نسخه قابل چاپ