بانک مقالات علوم اجتماعی

پديده حاشيه نشيني که به روايتي ريشه در سالهاي دهه 1320 و 1330 در کشور ما دارد، از يک سو، نشان آسيب اجتماعي – اقتصادي و کالبدي در قالب اجتماعات نامتعارف گردهم آورده در خانه هاي ناهنجار به شکل سکونت گاه هاي بي ضابطه است و از ديگر سو، نوعي پاسخ – اگر چه ناقص و ناتمام – به مساله زمين و مسکن به ويژه در شهرها و کلان شهرها و نيز در بيشتر کشورهاي توسعه نيافته يا در حال توسع هاست. ديدگاه ها و نظريات مربوط به اين موضوع نيز از گذشته تا به حال بين دو طرف «آسيب شناختي» تا «راه حل جويانه» مطرح بوده است. اما، حداقل از دهه 1970 به اين سو، نگرش مثبت به نقش و کارکرد کانونهاي جمعيتي غير رسمي آغاز شد و در دهه اخير به ديدگاه هاي مبتني بر توانمندسازي، نهادسازي و ظرفيت سازي در اين کانونها، بهينه سازي ساختار و عملکرد و سرانجام سامان دهي اين سکونت گاه ها به عنوان بخش غيرقابل انکار و مهم از «شهر جهان سومي» منجر شد. در اين مقاله با استناد به داده هاي پايان نامه نگارنده و تجربيات پس از آن ضمن مرور بر مشخصه هاي اجتماعي – اقتصادي نمونه کانون هاي خودرو، کارکرد آنها در ابعاد آسيب شناختي يا راه حل گرايانه بحث مي شود.

 نسخه قابل چاپ