بانک مقالات علوم اجتماعی

در واپسين دهه هاي قرن بيستم فرآيندهاي گوناگوني موجب شکل گيري پديده اي به نام «شهري شدن فقر» يا «فقر شهري» شد که يکي از بازتابهاي کالبدي آن در ساختيابي سکونت گاههاي غير رسمي تبلور يافته است. فرجام ناگزير توسعه شهري به دليل سرريز نيروي کار مناطق روستايي و ناکارآمدي سياستهاي تعديل اقتصادي در دهه هشتاد ميلادي و تاثير آن بر کاهش آهنگ توسعه اقتصادي بر شمار گروههاي آسيب پذيرتر به ويژه در کشورهاي در حال توسعه افزوده و به تدريج کانون فقر از روستا به شهر انتقال يافته است.

از سوي ديگر فرآيند جهاني شدن تاثير چشم گيري بر ساختار فعاليتهاي اقتصادي و اشتغال بر جاي گذارده و همچنين بر نقش و اهميت شهرها و به ويژه کلان شهرها به مثابه نيروي محرکه توسعه اقتصادي – اجتماعي در مقياس ملي و منطقه اي افزوده است. توسعه اقتصادي موزون وابسته به توسعه پايدار سکونت گاههاي شهري است و در صورتي اين امر تحقق مي يابد که شهر بتواند از لحاظ اقتصادي مولد و از حيث اجتماعي فراگير باشد، به بيان ديگر تمامي گروههاي اجتماعي از جمله کم درآمدهاي شهري بتوانند از دستاوردهاي توسعه شهري بهره مند شوند. اسکان غير رسمي نمادي از فقر شهري است ولي در عين حال بخشي از سرمايه اقتصادي و اجتماعي شهرها به شمار مي آيد و نبايد آن را فقط به مثابه مشکل نگريست، بلکه مي توان با توانمندسازي ساکنان اين سکونت - گاهها به توان اقتصادي شهرها افزود. از همين رو نيل به توسعه اقتصادي وابسته به سکونت گاههاي پايدار شهري و از رهگذر مبارزه و کاهش فقر مي تواند تحقق يابد. اين نکته در دستور کار بيست و يک (نشست ريو) و منشور کميسيون اسکان بشر (هبيتات دو) تاکيد شده است.

 نسخه قابل چاپ