بانک مقالات علوم اجتماعی

بد رفتاري با کودک يک مشکل بهداشتي-رواني است که مورد بي توجهي زيادي قرار گرفته است. در ايران به دليل فراواني عوامل مستعد کننده و همچنين وجود شواهد گوناگون، به نظر مي رسد ميزان شيوع بدرفتاري با کودکان بالا باشد، ولي ميزان گزارش قانوني آن بسيار کم است. هدف از اين مطالعه، تعيين شيوع بدرفتاري جسمي با کودک در دو منطقه کاملا متفاوت تهران از نظر وضعيت اقتصادي اجتماعي و بررسي برخي از عوامل مخاطره آميز بوده است .
در اين پژوهش مقطعي که در دو منطقه 20 و 3 آموزش و پرورش تهران در سال 1375 انجام شد، مجموعا 840 کودک با نسبت مساوي از دو منطقه، دو جنس و سه مقطع دبستان، راهنمايي و دبيرستان، با روش تصادفي سيستماتيک انتخاب شدند. کودکان دو منطقه از نظر بعد خانوار ،تحصيلات پدر و ميزان اشتغال مادر تفاوت قابل ملاحظه اي داشتند اما از نظر سن پدر و مادر و ميزان مهاجرت محسوسي نشان نمي داد.
ميزان شيوع بدرفتاري جسمي با کودک با اطمينان 95 درصد در منطقه 20 ،با شيوع 37 تا 46 درصد و در منطقه 3 با شيوع 16 تا 24 درصد بوده است. عاملان بدرفتاري را در منطقه 20 بيشتر مادران و در منطقه 3 به نسبت مساوي مادران و پدران تشکيل مي داند. مهمترين کودکان در معرض خطر بدرفتاري جسمي در منطقه 20، کودکان سنين راهنمايي (ابتداي سنين نوجواني) و کودکان داراي پدر بيکار بوده اند. در منطقه 3، دختران دبيرستاني و کودکاني که تحصيلات پدرشان در حد ديپلم يا کمتر بود، بيشتر در معرض خطر بوده اند. اين تحقيق با حمايت مالي ستاد "شهر سالم" و معاونت پيشگيري سازمان بهزيستي کشور انجام شده است.

 نسخه قابل چاپ