بانک مقالات علوم اجتماعی

اعتياد به مواد موخدر امروزه يکي از معضلات اساسي زندگي بشري به شمار مي رود. نزديک به يک قرن است که جامعه بشري در سطحي گسترده مصمم به چاره انديشي اساسي در مورد اين معضل شده است. مي توان گفت که در طي اين مدت، در غالب کشورها، مصرف سوء مصرف و اعتياد به مواد مخدر جرم شناخته شده و براي مرتکبان اين جرايم مجازاتهايي تعيين و اعمال شده است. ولي، به رغم اعمال مجازاتهاي سنگين، هنوز هم اين مشکل، از جمله در کشور ما ايران، رو به گسترش است.
تصور غالب، حداقل در ايران و مستفاد از قوانين تصويب شده در مورد اعتياد و مصرف و سو مصرف مواد مخدر، آن بوده است که بايد با معضل مصرف مواد مخدر و بخصوص اعتياد به شکلي قهرآميز برخورد کرد. به عبارت ديگر، ديدگاه غالب در برخورد به مصرف و اعتياد به مواد مخدر ديدگاهي سرکوبگرانه بوده است. ولي آنچه مسلم است اين است که علم پزشکي فرد معتاد را بيمار مي داند. بديهي است که بايد با بيمار مطابق اصول درمان بيماري برخورد کرد و نه سرکوبگرانه.
بررسي جرم انگاري يا جرم زدايي از مصرف مواد مخدر يا اعتياد به مواد مزبور از اين جهت واجد اهميت است که، بر اساس آمار رسمي، در ايران تعداد 1.200.000 نفر معتاد و تعداد 800.000 نفر مصرف کننده تفنني مواد مخدر وجود دارد. بنابراين جرم زدايي با سرنوشت عده زيادي معتاد ارتباط مستقيم دارد.
براي توجيه اتخاذ يکي از نظريه هاي جرم شناختي و حقوقي در مورد جرم انگاري يا جرم زدايي، لازم است ابتدا مباني نظري نظريه هاي مزبور بررسي شود، زيرا سوال در اين مقاله اين است که آيا بايد از سو مصرف و اعتياد به مواد مخدر جرم زدايي شود يا مي بايستي همچنان جرم تلقي شوند؟

 نسخه قابل چاپ