بانک مقالات علوم اجتماعی

توسعه اجتماعي فرايند ايجاد دگرگونيهاي بنيادي در ساختارها و روابط اجتماعي به منظور تحقق اهداف ادغام اجتماعي، انسجام اجتماعي و پاسخگو کردن کارگزاران و سازمانهاي صاحب قدرت و مسئول در برابر صاحبان حق است. در عين حال سياست اجتماعي مکانيزمي است براي دخالت دولت در حوزه رفاه اجتماعي مشخصه اصلي اين فرايند، ارتقاي شاخص هاي انساني، اقتصادي و اجتماعي جامعه است. به قرينه مفاهيم و روشهاي مطرح در ادبيات توسعه اقتصادي، در مبحث توسعه اجتماعي نيز مي توان از کنشگران اصلي و فرعي، نهادهاي محمل و پشتوانه هاي فرايند توسعه و نيز ساختارهاي مشوق يا مانع آن سخن گفت. هر چند به لحاظ تاريخي تاکنون دولت به عنوان کنشگر اصلي توسعه اجتماعي شناخته مي شد، اما به تدريج عرصه جديدي در ادبيات توسعه اجتماعي گشوده شده که از جمله مي توان به عرصه "نهادهاي غير رسمي" اشاره کرد. فرضيه اصلي ادبيات جديد توسعه اجتماعي آن است که نهادهاي غير رسمي، به مثابه حاملان اصلي سرمايه اجتماعي، بالقوه مي توانند ظرفيت چشمگيري براي ارتقاي سطح توسعه اجتماعي از خود بروز دهند. معرفي اين نهادها، چگونگي بازسازي توسعه اي آنها و نيز مروري بر چند تجربه بين المللي، موضوع اين مقاله است.

 نسخه قابل چاپ