بانک مقالات علوم اجتماعی

در دو دهه اخير به دنبال ناتواني نظام‌هاي سلامت در پاسخ‌گويي به نيازها و انتظارات جديد بهداشتي و درماني، گرايشي بين‌المللي قوي در خصوص اصلاح نظام سلامت، با استفاده از سازوكار بازار، شكل گرفته است. نتايج حاصل از مطالعات اين سيستم حاكي از آن است كه در اغلب موارد نتايجي كه انتظار مي‌رفت حاصل نشده است. خلط بحث محتواي اصلاح با فرآيند اصلاح يكي از علل عمده شكست اين برنامه است. در حالي كه محتواي اصلاح به حوزه‌هاي كاركردي نظام‌هاي سلامت اشاره دارد (موضوع چيستي)، فرآيند اصلاح در باب راهبردهاي نيل به اهداف اصلاحي به بحث مي‌پردازد (موضوع چگونگي) اصلاح سازماني در مركز يك فرآيند اصلاح قرار دارد و به عبارت ديگر بحث فرآيند اصلاح يك موضوع مديريتي است تا سياسي واقتصادي.
بنابراين لازمه اجراي موفقيت‌آميز اين فرآيند، اتكا به يك برنامه و تفكر مديريتي جامع و كاربردي است. به هر اندازه كه اين برنامه در سطوح بالاتر به اجرا گذاشته شود، امكان موفقيت و تاثيرگذاري آن افزايش مي‌يابد؛ چرا كه با فرآيند‌هاي كليدي بين بخشي ارتباط پيدا مي‌كند. اين تفكر بايد از يك طرف پاسخ‌گوي نيازها و تقاضاهاي جديد ودر حال تغيير جامعه باشد و از طرف ديگر تغيير و اصلاح سازماني را در بطن خود پيش ببرد. برنامه و تفكر «مديريت جامع كيفيت»، واجد چنين خصوصياتي است. از اين رو شايد تنها گزينة ما براي اصلاحي موفق در نظام سلامت، استقرار اين پارادايم مديريتي باشد.

 نسخه قابل چاپ