بانک مقالات علوم اجتماعی

مقاله حاضر ضمن ارايه تعريفي از بحران و تهديد به عنوان نقطه عطفي در جريان طبيعي امور و شرايط و تلقي شديدا منفي پس از رسيدن و گذر از نقطه ياد شده – به نحوي که در باب شدت منفي بودن امري خاص مجموعه اي از مسايل و شرايط اجتماعي فراهم آيد و توجه عمومي جلب گردد و وجدان جامعه تحريک شود – به بررسي وجوه مختلف آن پرداخته است. سپس با نگاهي به فرايندهاي تاريخي ايران و با اشاره به نظريه راهبرد و سياست سرزميني، به ريشه و زمينه هاي مستعد بحران در جامعه ايران اشاره نموده و نيز زورمندمداري را (که سبب پديد آمدن بحران مشروعيت و شکل گيري روان شناسي جمعي خاصي است) به عنوان عامل تعيين کننده معرفي نموده است.

اين مقاله گرچه مساله فروپاشي تام و تمام اجتماعي را به دليل وجود ساز و کارهاي دفاعي جامعه و فرايند ساخت پذيري محدود، منتفي دانسته است؛ ليکن از فروپاشي خرده ساخت هاي سياسي و اقتصادي ياد کرده و با توجه به شرايط کنوني کشور، فهرستي از مهم ترين بحران هاي فراروي را ارايه نموده است؛ در عين حال وجود جنبش اجتماعي نيرومند در ايران را که در اثر اتخاذ راهبردها و سياست هاي نادرست به حالت دوگانگي و برزخي گرفتار شده مورد تاييد قرار داده و تاکيد بر انفعال عمومي را نادرست خوانده است.

در پايان به مساله اسکان غيررسمي به عنوان راه حل مردمي معضل سرپناه اشاره و نتايج و تبعات آن بررسي شده است. تمامي مباحث ياد شده در سه سطح کلان، ميانه و خرد پيگيري شده اند.

 نسخه قابل چاپ