بانک مقالات علوم اجتماعی

طرح مساله: وضعيت و حرکت جمعي زنان ايران در چارچوب کدام يک از مفاهيم تحليلي جامعه شناختي مي توان جاي داد؟ در سالهاي 84-1376 (موسوم به دوران اصلاحات)، تلاش براي ارايه پاسخ به اين سوال منجر به در گرفتن يکي از مباحث جدي و مناقشه انگيز در عرصه عمومي ايران شد.
روش: اين مقاله در پاسخ به اين سوال با تاسي به روش شناسي تحليلي - تجربي و سرمشق «انتخاب عقلاني» چهارده روند مثبت و منفي را در ميان زنان احصا و توصيف کرده است. آنگاه نشان داده است اولا ارزيابي رايجي که حرکت و وضعيت جمعي زنان را به عنوان يک «مساله اجتماعي» مورد تاييد قرار مي دهد، کافي نيست؛ ثانيا ارزيابي دوم و سومي که پويش زنان را يک «جنبش اجتماعي» و يک «جنبش جديد اجتماعي» (که مورد حمايت فمينيستهاي ايراني است) مي داند، قابل دفاع تجربي نيست.
يافته ها و نتايج: اين مقاله، در پايان حرکت جمعي زنان را نه در سطح يک جنبش اجتماعي، بلکه در حد يک «مقاومت اجتماعي» ارزيابي مي کند و سه حالت را براي آينده آن حدس مي زند.

 نسخه قابل چاپ