بانک مقالات علوم اجتماعی

طرح مساله: در اين مقاله، تئوري سرمايه اجتماعي به عنوان يكي از رويكردهاي جامعه شناختي مورد بررسي قرار مي گيرد و سعي مي شود تئوري سرمايه اجتماعي از لحاظ واقعيت هاي مسلط بر جامعه مورد آزمون تجربي قرار گيرد و به اين سوال پاسخ داده شود كه آيا اين رويكرد نظري، تبين كننده واقعيت موجود در زمينه مشاركت اجتماعي در ايران مي باشد؟
روش: روش بررسي، تلفيقي از روش كتابخانه اي و ميداني است؛ در بررسي ميداني، جامعه آماري شهروندان 15 سال به بالا ساكن شهر تهران بودند كه با استفاده از فرمول كوكران، حدود 653 نمونه از ميان آن ها انتخاب شدند و با استفاده از پرسش نامه اطلاعات جمع آوري و با بسته نرم افزاري SPSS با استفاده از روش هاي آماري توصيفي و استنباطي مورد تحليل و بررسي قرار گرفتند.
يافته ها: زمينه هاي مشاركت اجتماعي به عنوان يكي از مولفه هاي سرمايه اجتماعي در تحليل نهايي هر چند در سطح خرد تا حدودي مساعد مي باشد اما به دليل عدم زمينه هاي مناسب در سطح كلان، از جمله تمركزگرايي، پنداشت منفي نسبت به عملكرد دولت و… ما شاهد شكل گيري مشاركت اجتماعي در بين افراد نمي باشيم.
نتايج: از بعد ذهني ما شاهد اعتماد پذيري در بين شهروندان و همچنين بين شهروندان و دستگاه هاي دولتي نيستيم و همين باعث شده است كه بعد عيني مشاركت اجتماعي، يعني شبكه تعاملات اجتماعي شكل نگيرد و در نتيجه مشاركت اجتماعي تحقق پيدا نكند.

 نسخه قابل چاپ