بانک مقالات علوم اجتماعی

بيان مساله: پژوهش حاضر با هدف مقايسه نحوه گذران اوقات فراغت در بيكاران مصرف كننده مواد و بيكاراني كه مواد مصرف نكرده اند و شناخت برخي عوامل پيش بيني كننده مصرف مواد در بيكاران انجام شده است.
روش: اين مطالعه علي ـ مقايسه اي در سال 86 انجام شد. 200 نفر از بيكاران مرد 20 تا 30 ساله مراجعه كننده به مراكز كاريابي شهر اصفهان با نمونه گيري خوشه اي از چهار مركز كاريابي در نواحي چهارگانه شهر اصفهان مورد مطالعه قرار گرفتند. افراد به دو گروه تقسيم شدند: گروه اول كساني بودند كه براي اولين بار در مدت بيكاري مواد مصرف كردند (65 نفر) و گروه دوم كساني بودند كه با وجود بيكاري به مدت حداقل 6 ماه، هرگز مواد مصرف نكردند (135 نفر). دو گروه از نظر نحوه گذران اوقات فراغت با يكديگر مقايسه گرديدند.
يافته ها: نتايج آزمون رگرسيون لجستيك نشان داد تعداد ساعات گپ و گفت دوستانه با افراد معتاد (OR=2.606, CI:1.600-4.244, p<0.001) و تعداد ساعات گپ و گفت دوستانه با افراد غيرمعتاد (OR=1.122, CI:1.025-1.229, p=0.013) مي توانند پيش بيني كننده مصرف مواد در بيكاران باشند.
نتيجه گيري: به نظر مي رسد نظارت بر روابط افراد بيکار به پيشگيري از مصرف مواد در آن ها کمک کند.

 نسخه قابل چاپ