بانک مقالات علوم اجتماعی

طرح مساله: با مطرح شدن مفاهيم غير مادي در كسب مطلوبيت انسان از زندگي، بررسي شاخص هاي مهم اين كسب رضايت و نيز وضعيت مناطق مختلف از نظر اين شاخص ها از مهم ترين اولويت سياستگذاران بوده است.
روش: با توجه به مطالعه اي كه در موسسه اكونوميست صورت گرفته است، براي بررسي كيفيت زندگي در استان هاي كشور، به بررسي شاخص هاي موثر در بهبود كيفيت زندگي پرداخته و با استفاده از روش تحليل عاملي و تاكسونومي عددي، رتبه بندي استان هاي كشور بر اساس شاخص كيفيت زندگي صورت گرفت.
يافته ها: با تخصيص وزن هاي متفاوت به شاخص هاي كيفيت زندگي و اهميت دادن به مولفه هاي مختلف اقتصادي، محيطي و اجتماعي، مشاهده گرديد كه جايگاه كلي استان ها، به جز در موارد خاص، تغيير نمي يابد.
نتايج: نتايج به دست آمده نشان مي دهند كه استان هاي تهران، آذربايجان شرقي و خوزستان استان هاي برتري بوده اند كه بالاترين كيفيت زندگي را به خود اختصاص داده اند. بنابراين در سياست هاي تمركز زدايي از تهران مي توان استان هاي با كيفيت زندگي بالاتر را مورد توجه ويژه قرار داد.

 نسخه قابل چاپ