بانک مقالات رشته علوم تربیتی

در اين نوشتار با تاكيد بر اينكه توسعه اقتصادي - اجتماعي و فرهنگي از نظام ارزشي جامعه اثر مي پذيرد و منابع نظام ارزشي در شكل گيري ارزشها و به تبع آن توسعه اقتصادي موثر است، كوششي به عمل آمده است تا منابع نظام ارزشي ايران در نيمه اول قرن چهاردهم هجري شناسايي شده و رابطه آنها با توسعه اقتصادي - اجتماعي تبيين گردد. بهمين سبب تاريخ شكل گيري اين نظام ارزشي حدودا به دو بخش 1400 ساله قبل و بعد از اسلام تقسيم و مورد بررسي قرار گرفته است. از آنجا كه مشخصه اصلي دوره قبل از اسلام ايران و منبع عمده نظام آموزشي آن دوره، مذهب زردتشتي است، در آغاز به بررسي ديدگاه هاي مذهب زردتشت پيرامون ماهيت انسان، جامعه و دانش يا شناخت پرداخته ايم. سپس دوره اسلامي مورد بحث قرار گرفته و به عنوان منبع عمده نظام ارزشي اين دوره، دين اسلام با توجه به قرآن كريم، آراي سنت گرايان (اشاعره)، عقلگرايان اسلامي (معتزله)، متكلمين، متصوفه، تشيع و نظريات امام محمد غزالي، فارابي و ابن سينا پيرامون مقوله هاي ماهيت انسان، جامعه و شناخت (دانش) مورد بررسي واقع شده است. بررسي حاضر به اين جمع بندي مي رسد كه، رشد اقتصادي نيازمند نوآوري، خلاقيت و تغيير است و نظام ارزشي ايران در دوره مورد بحث مبتني بر مفهوم ويژه اي از شناخت يا دانش بوده است كه بر سنت و پذيرش گذشته و ميراث آن تاكيد و آراي جديد را مردود و يا حداقل كم اهميت تلقي مي كرده است. از اين رو بين نظام ارزشي و ضروريات رشد اقتصادي - اجتماعي ناسازگاري مشاهده شده است.

 نسخه قابل چاپ