بانک مقالات رشته علوم تربیتی

از اواسط دهه 1960 مطالعات و بررسي هاي گسترده اي در مورد نوعدوستي و بي تفاوتي در روابط اجتماعي انجام شده، اما انجام چنين مطالعاتي در ايران چندان مورد توجه نبوده است. هدف از پژوهش حاضر اولا تعيين ميزان نوعدوستي - بي تفاوتي در جامعه شهري ايران و ثانيا بررسي ارتباط آن با متغيرهاي همدلي، مسووليت پذيري و تحليل هزينه - پاداش مادي است. اين پژوهش به روش پيمايش علي - مقايسه اي و طي دو مرحله انجام شده است. در مرحله اول كه براي تعيين گروه هاي نوعدوست و بي تفاوت انجام شد، همدستان پژوهشگر با مراجعه به منازل مختلف، يك صحنه اضطراري ساختگي پديد آوردند و بر حسب عكس العمل هايي كه افراد نشان دادند به دو گروه نوعدوست و بي تفاوت تقسيم شدند. در مرحله دوم، پرسشگران به همان افراد مراجعه و اطلاعات مورد نياز را جمع آوري كردند. واحد نمونه گيري در اين پژوهش، خانه ها بودند و با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي چند مرحله اي به 384 خانه در نقاط مختلف شهر شيراز مراجعه گرديد. ابزار سنجش، پرسشنامه اي محقق ساخته و 39 سوالي بود كه 13 سوال آن جهت سنجش همدلي 16 سوال براي سنجش مسووليت پذيري و 10 سوال به منظور سنجش تحليل هزينه - پاداش مادي با سطح سنجش رتبه اي از نوع مقياس پنج بخشي ليكرت، طراحي شده بود. اين پرسشنامه با ارزيابي داوران مختلف تعيين اعتبار و با محاسبه آلفاي كرونباخ كه ضريب آن براي اين سه عامل از 0.68 تا 0.82 متغير و براي كل پرسشنامه 0.75 بود تعيين روايي گرديد. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد اولا در مواجهه به حالت هاي اضطراري 75.3 درصد از شهروندان نوعدوست و 24.7 درصد بي تفاوتند. به علاوه گروه نوعدوست در مقايسه با گروه بي تفاوت داراي همدلي بيش تر، مسوليت پذيري بيش تر و تحليل هزينه - پاداش مادي كم تر است. يافته هاي اين پژوهش با توجه به نتايج مطالعات پيشين مورد بحث قرار گرفته و نشان داده شده كه با افزايش همدلي، افزايش مسووليت پذيري و كاهش تحليل هزينه پاداش مادي در بين شهروندان مي توان نوعدوستي را افزايش و بي تفاوتي را كاهش داد.

 نسخه قابل چاپ