بانک مقالات رشته تربیت بدنی

مقدمه: آمادگي جسماني يکي از عوامل کليدي موفقيت بازيکنان به هنگام مسابقه فوتبال است. در اين ميان عواملي چون ترکيب بدن، حداکثر اکسيژن مصرفي و توان بي هوازي نقش اساسي در موفقيت تيم دارند. بنابراين هدف ما از اين تحقيق مقايسه تغييرات ترکيب بدن، حداکثر اکسيژن مصرفي و توان بي هوازي بازيکنان فوتبال طي فصل مسابقات بود.
روش شناسي : در اين تحقيق 24 بازيکن (8 مدافع، 8 هافبک و 8 مهاجم) از تيم فوتبال پاسارگاد مشهد حاضر در ليگ دسته دو کشور، به روش نمونه گيري انتخابي و در دسترس به طور داوطلبانه شرکت کردند. در شروع فصل مسابقات و بعد از انجام 15 مسابقه با استفاده از دستگاه سنجش ترکيب بدن، پروتکل نوارگردان آستراند و آزمون رست به ترتيب نمايه توده بدن، درصد چربي بدن، حداکثر اکسيژن مصرفي و توان بي هوازي بازيکنان اندازه گيري و با استفاده از آزمون تي استيودنت همبسته و آناليز واريانس نتايج در سطح معني داري 0.05?P مقايسه شد.
يافته ها: در طي فصل مسابقه، نمايه توده بدن بازيکنان مدافع (0.001=P)، مياني (0.001=P) و مهاجم (0.0009=P) کاهش معني داري نشان داد. درصد چربي بازيکنان مياني (0.001=P) و مهاجمان (0.015=P) کاهش معني داري داشت، ولي اين کاهش در مدافعان معني دار نبود. حداکثر اکسيژن مصرفي بازيکنان مياني (0.006=P) و مهاجم (0.001= P) افزايش، و مدافعان (0.013=P) کاهش معني داري داشت. توان بي هوازي مدافعان و مهاجمان افزايش معني داري نشان داد (0.001=P).
بحث و نتيجه گيري: فصل مسابقات احتمالا مي تواند تغييراتي در نيمرخ ترکيب بدن، حداکثر اکسيژن مصرفي و توان بي هوازي بازيکنان مدافع، مياني و مهاجم ايجاد کند، البته اين تغييرات به وي‍ژگي وظايف پست ها و سبک يا روش بازي تيم بستگي دارد. اين يافته ها به مربيان توصيه مي کند که با انجام آزمون هايي در طي فصل مسابقات از ميزان تغييرات آگاهي يابند و تمرينات فصل را مطابق با وظايف پستي طرح کنند تا آمادگي بازيکنان دچار نقصان نشود.