بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف: تاثير فعاليت ورزشي بر ذخاير چربي، پروتئين و کربوهيدرات روشن شده است و اين احتمال وجود دارد که فعاليت ورزشي بويژه تمرينات مقاومتي بر دريافت غذايي و اشتها نيز تاثير بگذارد. بر اين اساس، هدف از اين پژوهش، مقايسه اثر شدت هاي مختلف تمرينات مقاومتي دايره اي بر ميزان اشتهاي ورزشکاران بود.
روش شناسي: پس از ترجمه پرسشنامه استاندارد VAS (فلينت 2000) و تعديل برخي از سوال ها، با نظرخواهي از متخصصين روايي صوري، و توسط آزمون - آزمون مجدد پايايي آن (آلفاي کرونباخ 0.63) بدست آمد. جامعه آماري اين پژوهش، کليه دانشجويان پسر و دختر ورزشکار دانشگاه گيلان بودند که از ميان آنها، 45 آزمودني پسر (در 3 گروه 15 نفري) و 45 آزمودني دختر (در 3 گروه 15نفري) به ترتيب با ميانگين سني 1.85±21 و 2±21.24 سال، قد 5.99±176.02 و 4.93±161 سانتي متر، وزن 9.29±68.36 و 6.89±55 کيلوگرم و شاخص توده بدن 1.9±21.20 و 2.9±21.91 کيلوگرم بر مترمربع انتخاب و به صورت تصادفي در سه جلسه مجزا، فعاليت مقاومتي دايره اي را با شدت هاي متفاوت (50%، 65% و 80% يک تکرار بيشينه) انجام دادند. براي تحليل داده ها از آزمون کلموگراف اسميرنف، آزمون t همبسته، ANOVA و آزمون توکي استفاده شد.
يافته ها: نتايج نشان داد تمرينات دايره اي به ترتيب با شدت 50% و 65% 1RM بر افزايش ميزان اشتهاي دانشجويان پسر و دختر تاثير معني داري داشته است (0.05>P). در حالي که بين ميزان اشتهاي پسران با شدت (65% و 80% 1RM) و در دختران با شدت (50% و 80% 1RM) تفاوت معناداري ملاحظه نگرديد. همچنين، بين ميزان اشتهاي دختران و پسران دانشجو پس از هر سه شدت تمرينات دايره اي تاثير معني داري مشاهده نشد (0.05?P).
نتيجه گيري: بر اساس نتايج بدست آمده از پژوهش حاضر مي توان چنين نتيجه گيري کرد که تمرينات دايره اي با شدت پايين در مقايسه با شدت بالا مي تواند در کاهش اشتها موثر باشد. لذا، با رعايت ملاحظات تمريني، انجام اين گونه تمرينات براي پيشگيري از تمايل زياد به مصرف غذا و اشتهاي زياد به ويژه در رشته هاي مستلزم کنترل وزن توصيه مي شود.