بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف تحقيق بررسي ارتباط تغييرات هورمون کورتيزول و پروتئينهاي انتقال دهنده پلاسما متعاقب فعاليت بدني شديد هوازي در دوندگان جوان بود. 16 نفر دونده مرد جوان به صورت داوطلب با ميانگين سني 21.8±2 سال، قد 175±5.26 سانتي متر، وزن 64.17±2.21 کيلو گرم، در اين تحقيق شركت نمودند. نمونه هاي خوني قبل، بلافاصله و 3 ساعت پس از پايان فعاليت بدني شديد هوازي (آزمون بالک) جمع آوري شد. براي تجزيه و تحليل آماري از روش تحليل واريانس يكطرفه با اندازه گيريهاي مكرر و آزمون تعقيبي توکي و براي بررسي ارتباط بين متغيرها، از ضريب همبستگي پيرسون در سطح معني داري P<0.05 استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه بلافاصله پس از پايان فعاليت بدني شديد هوازي، سطوح کورتيزول، آلبومين، گلوبولين و هموگلوبين سرم به طور معني داري افزايش يافتند (P<0.05) اما هماتوکريت سرم تغيير معني داري نداشت. در پايان دوره بازيافت (3 ساعت پس از فعاليت بدني) سطوح کورتيزول سرم به طور معني داري به پايينتر از مقادير اوليه کاهش يافت (P<0.05)، همچنين سطوح آلبومين و هموگلوبولين سرم به طور معني داري به مقادير اوليه برگشت نمودند (P<0.05) در حالي که گلوبولين سرم در همان سطح افزايش يافته باقي ماند (P>0.05). بين تغييرات کورتيزول سرم و پروتئينهاي انتقال دهنده پلاسما، بلافاصله و 3 ساعت پس از پايان فعاليت بدني شديد هوازي ارتباط معناداري مشاهده نشد (P>0.05). در مجموع، افزايش غلظت کورتيزول سرم و پروتئينهاي انتقال دهنده پلاسما در دوندگان جوان، احتمالا به دليل ويژگي نوع فعاليت بدني، شدت فعاليت و انتقال مواد پلاسمايي باشد.

 نسخه قابل چاپ