پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی
جمعه 8 اردیبهشت 1391 4:26 PM
| 3 : حرکت پاییز 1379; -(پیاپی 6):41-58. |
| واكنش هاي هورموني به هيپرگليسمي زمان ورزش طولاني |
| محبي حميد* |
| * دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه گیلان |
|
در اين تحقيق اثر هيپرگليسمي در طول يک فعاليت استقامتي بر واکنش هاي هورموني مورد مطالعه و بررسي قرار گرفت. هشت آزمودني مرد براي دو نوبت و در هر نوبت به مدت 120 دقيقه روي ارگومتر با شدت تقريبا 70% از حداکثر اکسيژن مصرفي (VO2 max) ورزش کردند. در آزمايش اول (A) 30 دقيقه قبل از شروع ورزش و در زمان ورزش غلظت گلوکز خون آزمودني ها در حدود 12 ميلي مول در ليتر نگاه داشته شد (کلمپ گلوکز) و در آزمايش دوم (B) به مقدار حجم مشابهي که در آزمايش اول گلوکز تزريق شده بود، محلول 0.9 درصد سالين تزريق شد (کنترل). در اثر ورزش، غلظت لاکتيک در هر دو آزمون افزايش يافته بود (P<0.001)، اما تغييرات غلظت لاکتيک نسبت به تزريق گلوکز در مقايسه با تزريق سالين واکنش بيشتري نشان داد (P<0.05). تزريق گلوکز و نگه داشتن هيپرگليسمي زمان ورزش موجب شد به طور معني داري (P<0.001) غلظت اسيد چرب استريفيه نشده (NEFA)، گليسرول، اپي نفرين، نوراپي نفرين، گلوکاگون و هورمون رشد در پلاسما کاهش يابد، در حالي که غلظت انسولين در پلاسما به طور معني داري (P<0.001) افزايش يافت. به طور کلي، اين نتايج مشخص مي سازند که تزريق گلوکز و حفظ هيپرگليسمي زمان فعاليت طولاني با شدت بالا باعث متوقف کردن واکنش هاي هورموني به ورزش مي شود که به طور معمول رهاسازي گلوکز از کبد و تجزيه گليکوژن عضلات مي باشند. |
| كليد واژه: |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
