پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی
جمعه 8 اردیبهشت 1391 4:22 PM
| 3 : حرکت تابستان 1380; -(پياپي 8):43-58. |
| عوامل همبسته با كاهش كارايي قلبي- تنفسي در ارتفاع |
| بهپور ناصر,تاديبي وحيد,نيازي مجتبي |
| اين پژوهش با هدف يافتن عوامل مرتبط با كاهش كارايي قلبي - تنفسي، ميزان SaO2 استراحتي و درصد كاهش Vo2max در ارتفاع ( به عنوان دو ملاك ارزيابي كارايي قلبي - تنفسي در ارتفاع) را در 11 مرد جوان داوطلب مورد بررسي قرارداده است. مشخصات بدني، عوامل ريوي (VC,FVC,FEV1,VO2max, FEV3,MVV) زمان حبس نفس، و SaO2 ( درحالت استراحت وهنگام آزمون) آزمودنيها در شهركرمانشاه (ارتفاع 1330 متر) اندازهگيري شد. دو روز بعد، پس از صعود به ارتفاعات رشته كوه پراو ( ارتفاع 3150 متر)، در ساعات مختلف اقامت در ارتفاع SaO2 استراحتي و علائم بروز AMS ثبت شده و 22 ساعت بعد، زمان حبس نفس VO2maxو Sao2 (هنگام فعاليت) اندازهگيري شد. تجزيه و تحليل آماري، نتايج زير را به دست داد: در ارتفاع، Sao2 استراحتي و VO2max، به طور معنيداري كاهش يافته و ميانگين SaO2 استراحتي در ارتفاع و درصد كاهش VO2max در ارتفاع، هيچ يك با ميزان VO2max و زمان حبس نفس در شهر، رابطه معنيداري نداشتند. رابطه معكوس معنيداري بين ميانگين SaO2 استراحتي در ارتفاع و درصد كاهش VO2max در ارتفاع مشاهده شد. با افزايش مدت زمان اقامت در ارتفاع، SaO2 استراحتي، بطور معني داري افزايش يافت. مهمترين يافتة تحقيق اين است كه همه عوامل ريوي با درصد كاهش VO2max در ارتفاع رابطة معكوس ، و بجز FEV1 همگي با ميانگين SaO2 استراحتي در ارتفاع، رابطه مستقيم معنيدار دارند. اين يافته، شايد بتواند به روشنتر شدن تفاوتهاي فردي موجود در پاسخهاي فيزيولوژيكي به ارتفاع، كمك نموده و عاملي باشد. براي متمايز نمودن افرادي كه كارايي قلبي - تنفسي آنها در ارتفاع (نسبت به ديگران) كمتر كاهش مييابد. |
| كليد واژه: |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
