بانک مقالات رشته تربیت بدنی

آمادگي قلبي تنفسي يكي از عوامل مهم آمادگي جسماني است كه بر اثر تمرينات منظم و برنامه ريزي شده توسعه مي يابد. تمرينات اينتروال كه بر اساس توان هوازي طرح ريزي شده باشد، يكي از برنامه هاي تمريني براي پيشرفت آمادگي قلبي - تنفسي است. نمونه اي از اين تمرينات، هيپوكسي، مواجه كردن بدن با كاهش فشار سهمي اكسيژن در سلول هاست تا بتوانند سازگاري لازم را با اين وضعيت به دست آورند. در اين تحقيق، 30 نفر از هنرجويان تربيت بدني انتخاب و در سه گروه جايگزين شدند. گروه اول به مدت 8 هفته تحت تاثير دويدن اينتروال در شرايط عادي و گروه دوم به مدت 8 هفته تحت تاثير دويدن اينتروال در شرايط هيپوكسي بودند. گروه سوم (گروه كنترل) در اين مدت هيچ برنامه تمريني نداشتند. آزمون هاي توان هوازي بيشينه، ضربان قلب استراحت و خونگيري جهت تعيين مقدار اريتروپويتين قبل و بعد از تمرينات از هر سه گروه گرفته شد. نتايج به دست آمده نشان مي دهد بين توان هوازي بيشينه و ضربان قلب استراحت گروهي كه تمرينات اينتروال انجام دادند و گروه كنترل، اختلاف معني داري وجود دارد، اما در مورد اريتروپويتين اين اختلاف معني دار نيست. بين توان هوازي بيشينه، ضربان قلب استراحت و اريتروپويتين گروهي كه تمرينات هيپوكسي اينتروال انجام دادند، و گروه كنترل اختلاف معني داري وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ