بانک مقالات رشته تربیت بدنی

به منظور تعيين اثر ورزش در مقدار IGFBP-1 در جريان خون، مطالعه حاضر در شرايط ورزش طولاني و كلمپ هيپرگليسمي و هيپرانسولينمي انجام شد. هشت دوچرخه سوار مرد به طور تصادفي در دو نوبت جداگانه در شرايط كلمپ گلوكز (G) و كلمپ گلوكز به همراه تزريق انسولين (IG) به مدت 120 دقيقه روي دوچرخه ارگومتر با شدت تقريبا 70% حداكثر اكسيژن مصرفي (VO2max) ركاب زدند. نمونه هاي خون در حالت استراحت (قبل از كلمپ و30 دقيقه پس از كلمپ) و زمان ورزش براي تعيين مقدار گلوكز، انسولين، IGF-1،  IGFBP-1و IGFBP-3 گرفته شد و مورد تجزيه قرار گرفتند. غلظت گلوكز خون در هر دو آزمايش به طور معني داري افزايش يافت (P<0.001) و در حدود 10 ميلي مول در ليتر حفظ شد. ميانگين غلظت انسولين در پلاسما نيز در هر دو آزمايش به طور 32 معني داري افزايش يافت(P<0.001)  و مقدار آن زمان ورزش به ترتيب در شرايط 32±7.3 G و 102±16.6 GI ميكرو واحد در هر ميلي ليتر بود. مقدار IGFBP-1 پس از 30 دقيقه كلمپ، در هر آزمايش تغيير نكرد، اما پس از 60 و 120 دقيقه ورزش به طور معني داري كاهش پيدا كرد (P<0.001). نتايج تحقيق حاضر نشان ميدهد غلظت زياد گلوكز و انسولين در خون، به دليل تزريق خارجي اين مواد، ترشح IGFBP-1 را زمان ورزش كاملا متوقف كرده يا موجب افزايش كليرانس (پاكسازي) آن از گردش خون ميشود. بنابراين ميتوان گفت انسولين تنظيم كننده اصلي IGFBP-1 است و به نظر ميرسد ورزش به تنهايي عامل تنظيم كننده ترشح IGFBP-1 باشد.

 نسخه قابل چاپ