بانک مقالات رشته تربیت بدنی

با توجه به ارتباطي که بين ضعف عضلات شکمي و سلامتي و ظاهر افراد وجود دارد، تقويت اين عضلات همواره مورد توجه کارشناسان و محققان بوده است. هدف از تحقيق حاضر، بررسي ارتباط بين دو نوع آزمون دراز و نشست ايفرد و آهنگين براي ارزيابي استقامت عضلات شکمي است. بدين منظور از بين دانشجويان داوطلب، 32 دانشجوي پسر تربيت بدني به صورت تصادفي انتخاب شدند. براي برآورد استقامت عضلات شکمي، آزمون هاي دراز و نشست ايفرد و آهنگين اجرا شد. از مدل آماري آناليز رگرسيون و آزمون t براي تجزيه و تحليل داده ها استفاده شد (P<0.05). نتايج تحقيق نشان مي دهد همبستگي بين دو آزمون دراز و نشست ايفرد و آهنگين معني دار است (P<0.001, r=0.65). ارتباط معني داري بين تکرار دراز و نشست آهنگين و متغيرهاي سن، وزن، قد، شاخص توده بدني، محيط کمر، محيط لگن و نسبت محيط کمر به لگن به دست نيامد. همچنين نتيجه مذکور در مورد تکرار دراز و نشست ايفرد به دست آمد (به جز ارتباط معني دار و منفي که بين تکرار دراز و نشست ايفرد و سن وجود داشت). با توجه به نتايج به دست آمده مي توان از آزمون دراز و نشست آهنگين براي ارزيابي يا تقويت استقامت عضلات شکمي استفاده کرد. ضمن اينکه آزمون اخير، برخي ترديدهايي را که در مورد آزمون دراز و نشست ايفرد وجود دارد، مرتفع مي سازد.

 نسخه قابل چاپ