بانک مقالات رشته تربیت بدنی

به منظور بررسي و مقايسه تاثير موسيقي الکترونيک بر دو سرعت ورزشکاران دو و ميداني و غيرورزشکاران مرد مقطع متوسطه استان تهران، 41 ورزشکار دو و ميداني با ميانگين سني 16.15±1.31 سال و 54 دانش آموز هنرستان کار دانش ادب منطقه 1 با ميانگين سني 17.39±1.01 سال به صورت نمونه گيري در دسترس برگزيده شدند. در مرحله اجرا پس از 20 دقيقه نرمش (1 دقيقه پياده روي سريع، 8 دقيقه نرم دويدن، 8 دقيقه تمرينات کششي ايستا و پويا و 3 دقيقه تمرينات اينتروال)، تست دو سرعت 100 متر به عنوان پيش آزمون از کليه آزمودني ها گرفته شد. سپس بر اساس رکورد پيش آزمون، آزمودني ها در سه گروه تجربي و يک گروه کنترل قرار گرفتند و به صورت تصادفي هر يک از سه متغير مستقل (موسيقي الکترونيک با ريتم تند و کند و موسيقي دلخواه) براي هر يک از گروه هاي تجربي برگزيده شد. پس از 48 ساعت، هر گروه به همراه 20 دقيقه نرمش منتخب بالا، موسيقي موردنظر را با واکمن و هدفون گوش کردند و پس از اتمام اين زمان، بلافاصله از آنان پس آزمون (دو سرعت 100 متر) گرفته شد. نتايج نشان داد که موسيقي الکترونيک با ريتم تند و کند و موسيقي دلخواه بر دو سرعت ورزشکاران و غيرورزشکاران تاثير معني دار ندارد. همچنين در بررسي ميزان تاثير موسيقي بر دو سرعت ورزشکاران در مقايسه با غيرورزشکاران تفاوت معني داري ديده نشد.

 نسخه قابل چاپ