بانک مقالات رشته تربیت بدنی

در چهار دهه گذشته توجه ويژه اي به پيدا کردن ارتباط بين شکل بدن و اندازه آن با نيروي مقاوم آب مبذول شده است. بعضي محققان اعتقاد داشتند که ارتباط زيادي بين اين دو وجود ندارد، ولي اواسط دهه سوم با ساخت دستگاه MAD (اندازه گيري مستقيم نيرو) توانستند ارتباط زيادي بين آنها بيابند. هدف اين تحقيق بررسي اثر اندازه هاي آنتروپومتريکي بدن شناگران بر نيروي مقاوم آب بود. چون امکان خريد و نصب دستگاه MAD در ايران وجود نداشت، از اين رو از روش غيرمستقيم اندازه گيري مقاوم IMAD استفاده شد. 20 شناگر باشگاهي زن در 3 گروه تيم ملي، نخبه و باتجربه با وزن هاي مختلف و با 5±2 سال تجربه در شناي پروانه در اين تحقيق شرکت کردند. سرعت متوسط اين شناگران 1.1±0.15 متر بر ثانيه و وزن آنان نيز 58±12 کيلوگرم بود. اندازه ها عبارت بودند از وزن، قد، طول اندام فوقاني، طول بازو، طول ساعد، طول کف دست، دور سر، دور بازو، دور قفسه سينه، مچ دست و فاصله دو زائده آخرمي. بين طول اندام فوقاني، دور سر و فاصله دو زائده آخرمي با نيروي مقاوم رابطه معني داري ديده نشد، ولي بين بقيه متغيرها با نيروي مقاوم رابطه معني داري مشاهده گرديد. نيروي مقاوم آب براي اعضاي تيم ملي بين 26.2-36.3 و براي شناگران نخبه بين 25-32.3 و براي شناگران باتجربه بين 16-26.3 نيوتن به دست آمد.

 نسخه قابل چاپ