بانک مقالات رشته تربیت بدنی

به نظر مي رسد بين ميزان فعاليت بدني و آمادگي هوازي با عوامل خطرزاي بيماري هاي قلبي عروقي ارتباط وجود دارد. از طرفي، هزينه انرژي (EE) مي تواند شاخص مناسبي براي تعيين ميزان فعاليت بدني باشد. بنابراين، هدف تحقيق حاضر تعيين ارتباط بين هزينه انرژي و آمادگي هوازي با عوامل خطرزاي كرونر قلب در دانشجويان 20 تا 33 سال بوده است. بدين منظور 50 دانشجوي پسر غير ورزشكار دانشگاه گيلان با ميانگين سن 22.52±2.8 _(yr)، قد 175.3±7.12 _(cm)، وزن 71.90±10.21 _(kg)، هزينه انرژي 2676±461 _(kcal/day) و آمادگي هوازي  56.57±5.03 _(ml/kg/min)به صورت خوشه اي و تصادفي به عنوان آزمودني انتخاب شدند. آزمودني ها پرسشنامه مربوط به سلامتي، برگه رضايت نامه و پرسشنامه سه روز فعاليت بدني بوچارد را تكميل كردند. اندازه گيري ها در اين تحقيق شامل تعيين توده بدن (BW)، قد، درصد چربي بدن (PBF)، شاخص توده بدني (BMI)، نسبت دور كمر به دور باسن (WHR)، توان هوازي (VO₂max) و عوامل خطرزاي كرونر قلب )كلسترول تام TC، ليپوپروتيين سبك LDL-c، ليپوپروتيين سنگين HDL-c، فشار خون سيستوليك SBP و فشار خون دياستوليك (DBP بوده است. تجزيه و تحليل نتايج با استفاده از ضريب گشتاوري پيرسون نشان داد كه بين EE با TC، LDL-c، TC/HDL-c، DBP، BW، PBF و BMI رابطه معناداري وجود دارد. همچنين بين آمادگي هوازي با TC، LDL-c، BW، PWF و BMI رابطه معناداري وجود داشت. در بررسي رابطه شاخص هاي تركيب بدني با عوامل خطرزاي CHD بين PBF با TC، LDL-c و بين BW با SBP و DBP رابطه معناداري مشاهده شد (P?0.05). نتايج نشان داد كه وضعيت سلامت در دانشجويان بيشتر تحت تاثير هزينه انرژي روزانه و آمادگي هوازي است، هر چند چربي بدن نيز عاملي مداخله گر به نظر مي رسد. بنابراين افزايش EE و آمادگي هوازي مي تواند از خطر CHD در دانشجويان پيشگيري كند.

 نسخه قابل چاپ